Archive for June 17th, 2008

Kolejną linię procesorów Intela otwiera 16 bitowa ( szyna zewnętrzna i wewnętrzna) wersja 80186. Jednak procesor ten zawierał błędy i był niekompatybilny ze starszymi komputerami IBM PC. Zastosowanie znalazł głównie w przemyśle. Po nieudanym 80186, przyszedł czas w 1982 r. na 80286 ( zwany popularnie-286 ). Procesor ten oferował szybkość w zależności od wersji od 6 do 12 MHz. Posiadał kilka nowych cech, min. tryb wirtualny (Protected Mode) oraz tryb Real Mode naśladujący dokładnie procesor 8086. Korzystał z pełnej 16-bitowej architektury, posiadał 134.000 tranzystorów. Niestety tryb Protected Mode powodował często zablokowanie komputera, przez co chip ten zyskał miano „brain dead”(czyli do końca taki bezawaryjny nie był).

W 1985 r. pojawił się 80386 lub jak kto woli po prostu 386. Posiadał jako pierwszy ( z pośród intelowskich) architekturę 32-bitową, wbudowany „multitasking” (wielozadaniowość)i jednostkę zarządzająca pamięcią. „Chodził” z prędkością od 12,5 do 33 MHz (12,5, 12.5, 16, 20, 25, 33 MHz ). Wydawany był w dwóch wersjach SX ( 16 bitowy, bez wbudowanego koprocesora) i SL – zmienione później na DX. Komputery z procesorem 80386 jako pierwsze umożliwiały w miarę wygodną obsługę multimedialnych gier i programów, jako pierwszy również, wykorzystywał płyty główne z pamięcią Cache L2 o wielkości 128 KB. Posiadał 275.000 tranzystorów.

Jego następca był udany 80486. 486 można spotkać jeszcze do dzisiaj, zwłaszcza na terminalach sieciowych lub (sam wiem o tym dobrze), nadają się świetnie do małych, domowych sieci LAN. Jednostka ta wydawana była w dwóch zasadniczych rodzajach: DX i SX (386 także spotkałem w wersji DX i SX z 16-bitową szyną). W wersji 486DX po raz pierwszy zastosowano FPU (Floating Point Unit), eliminujący potrzebę nabycia oddzielnego matematycznego co-procesora (wbudowany ). 486 wprowadzał również po raz pierwszy w historii x86 pamięć L1 ( L1 cache) – 8 Kb. Pierwotnie 486DX pracowały z szybkością 20, 25, 33 i 50 MHz. Przełomowy był również pod względem liczby tranzystorów – 1.200.000 (technologia 0,8 mikrona) Procesory z serii 486 spowodowały istny boom u klientów. Sprzedawała się niczym świeże bułeczki . Później udostępniono wersję DX2 i DX4 (1994 r.), które podwoiły i potroiły wydajność magistrali systemowej. 486DX4 był już nawet 100MHz. Zastosowanie tego procesora w komputerach PC stanowiło pewien przełom gdyż był on już w stanie całkiem sprawnie obsługiwać zaawansowane aplikacje multimedialne, programy inżynierskie typu CAD, nowe systemy operacyjne itp.

1993 r. przyniósł nową, rewolucyjną serię procesorów opracowanych w technologii CISC z serii Pentium. Były to kolejno Pentium, MMX i Pro. Szyna procesora pracowała z transferem 64-bitowym, co pozwalało na osiąganie coraz większych prędkości. Pierwsze modele pracowały z częstotliwością 60 i 66 MHz. Zbudowane z 3.1 mln tranzystorów. Wkrótce po nim Intel wprowadził drugą wersję z nowym jądrem, potrafiącym osiągnąć częstotliwość od 75 do 200 MHz. Trzecia wersja wprowadziła rewolucyjne instrukcje MMX. Produkowane wtenczas CPU osiągały szybkość 166 – 233 MHz. Pentium MMX z racji wykorzystywanych instrukcji MMX oraz posiadanej pamięci 32 kb, przeznaczony był głównie dla aplikacji multimedialnych.