W 1995 r. Intel wypuścił na rynek 32-bitowego, wielozadaniowego Pentium Pro, przeznaczone głównie do zastosowań sieciowych. Zawierał od 256 do 1 MB pamięci cache L2 Pamiętajmy, że `95 r. to jeszcze czas w którym znaczny procent rynku zajmowały aplikacje 16-bitowe. Dlatego procesor ten działał wolniej na tego typu programach. (5.5 mln tranzystorów). Potrafił pracować w kwartecie, czyli wspólnie z czterema procesorami na płycie głównej ( w końcu przecież skierowany był dla serwerów).

W 1997 r. powstał wydajny Pentium II. Składał się on z tego co najwydajniejsze było w MMX i Pro. Wraz z nim pojawiły się płyty główne o złączach Slot 1. Dostępne były modele od 233-333 MHz, na szynie 66 MHz i modele 350 i 450 na szynie 100 MHz. Wykonany był w technologii 0,35 mikrona – 7.5 mln tranzystorów ( a szybsze modele w tech. 0,25 mikrona), wyposażony był w 512 kb L2. Z racji swojej wydajności doskonale nadawał do każdej aplikacji, łącznie z grami 3D. Pojawił się w oparciu o dwa jądra: Deschutes (FSB – 100 MHz lub 66 MHz, technologia wykonania – 0,25 mikrona) i Klamath (FSB-66 MHz, technologia 0,35 mikrona)

W 1998 r. zaprojektowano Xeona. Był to zasadniczo PII, z tym że przeznaczony na serwery/stacje robocze. Z racji swojego przeznaczenia głównie był on wykorzystywany w układach wieloprocesorowych z olbrzymia ilością pamięci na płycie. Olbrzymia była także jego cena.

Nie każdemu jednak potrzebny był wydajny lecz drogi Pentium II ( o Xeonie nawet nie wspominając). Konstruktorzy wyszli więc naprzeciw zapotrzebowaniu klientów na niedrogie mniej wydajne jednostki, tworząc w 1998 r. Celerony. początkowo wydawano je w dwóch wersjach –„Covington” bez pamięci drugiego poziomu i w wersji „Mendocino” wyposażonego w 128 kb L2. W późniejszym czasie zaprzestano sprzedaży Covingtona, produkując tylko Celerony z posiadające cache L2, oznaczone symbolem „A” Szybko stały się procesorami używanymi przez mniej zamożnych graczy. Obecnie tzw. Celerony II pracują na jądrze Coppermine. Celerony również zasłynęły z elastyczności względem przetaktowywania – można było podkręcać i podkręcać… ( no, bez przesady). Z serii Celeron, Intel nie rezygnuje do dzisiaj wprowadzając coraz szybsze jednostki rzędu 800 MHz. Jednak nadal jego dużym minusem jest wolna szyna –66 MHz, choć od tego roku ma się on zwiększyć do 100 MHz (już jest- Celeron 800), co jednak nadal jest zbyt mało w stosunku do konkurencji. (Duron pracuje na szynie 200 MHz) i wciąż 128 kb cache L2.

Mniej więcej rok później powstaje Pentium III, który jest obecnie dominującym procesorem z rodziny Intela (P4 dopiero zaczyna być wprowadzany). Poentium III zaczynał od prędkości 450 MHz. Zaprojektowano go w dwóch modelach: Katmai ( od nazwy wprowadzonych instrukcji – Katmai New Instructions, oznaczano tak pierwsze procesory z serii PIII, posiadały m.in. 512 Kb cache L2, ale taktowane z połową częstotliwości zegara) i Coppermine ( obecne modele PIII z m.in. 256 Kb pamięci L2, taktowane z całą częstotliwością zegara) oraz w kilku wersjach: standard – A, model B ( pojawił się przed Coppermine), model E i EB. Różnica między nimi polega głównie na wykorzystaniu szyny i technologii np. model E wykonany był w technologii 0,18 mikrona, przez co był bardziej energooszczędny i „chłodniejszy”. Z kolei „EB” pracuje na szynie 133 MHz.. Posiada zintegrowaną pamięć podręczną (32 kb pamięci L1 i 256 kb cahce L2). Pentium III wykorzystują zestaw instrukcji SSE (ISSE), który przyśpiesza działanie optymalizowanych dla niego aplikacji graficznych, gier itp. W testach specjalistycznych wychodzi na to, że PIII wypada gorzej niż Athlon, jednak PIII jest procesorem bardziej uniwersalnym. Intel opracowuje nową wersję PIII, następcę Coppermine pod nazwą „Tualatin” (ma się ukazać w połowie roku). Tualatin ma posiadać 512 kb zintegrowanej pamięci L2 i działać na szynie FSB 200 MHz. Wraz z PIII pojawił się PIII Xeon do zastosowań sieciowych